1 listopada – wspominamy wszystkich Świętych

Każdego roku pierwszy listopadowy dzień jest dla nas – członków Kościoła pielgrzymującego – szczególnym momentem refleksji nad świętością, która nie jest zarezerwowana jedynie dla wybranych, lecz stanowi powołanie każdego człowieka. Uroczystość Wszystkich Świętych uzmysławia nam, że świętość nie jest czymś odległym, niedostępnym czy zarezerwowanym dla ludzi żyjących przed wiekami. Jest drogą, do której Bóg zaprasza każdego z nas, niezależnie od wieku, życiowych doświadczeń czy miejsca w jakim się żyje.

Tego dnia, spoglądając na tych, którzy osiągnęli już chwałę nieba, uświadamiamy sobie, że świętość rodzi się przede wszystkim w codzienności. Nie zawsze oznacza wielkie czyny, nadzwyczajne wydarzenia czy heroiczne poświęcenie. Często kryje się w prostych gestach dobroci, w bezinteresownej miłości, przebaczeniu, cierpliwości, trosce o drugiego człowieka i wierności ponadczasowym wartościom. To właśnie codzienne wybory, podejmowane w duchu Ewangelii, przybliżają nas do Boga i pozwalają stawać się lepszymi ludźmi.

Uroczystość Wszystkich Świętych jest również okazją, by spojrzeć na własne życie i zadać sobie pytanie, jak realizujemy nasze chrześcijańskie powołanie. Czy w drugim człowieku potrafimy dostrzec brata i siostrę? Czy nasza obecność przynosi innym pokój, nadzieję i dobro? Czy potrafimy kochać nie tylko wtedy, gdy jest to łatwe, ale również w chwilach próby?

W tym szczególnym dniu pamiętamy także o tych, którzy poprzedzili nas w drodze do wieczności. Ich życie, świadectwo wiary i pozostawione dobro stają się dla nas drogowskazem. Wierzymy, że wspólnota Kościoła nie kończy się wraz ze śmiercią, lecz trwa w tajemnicy świętych obcowania. Jako Kościół pielgrzymujący jesteśmy w drodze, umocnieni przykładem tych, którzy już osiągnęli cel ziemskiej wędrówki.

Niech zatem uroczystość Wszystkich Świętych będzie dla nas nie tylko dniem wspominania tych, którzy cieszą się chwałą nieba, ale przede wszystkim przypomnieniem, że świętość jest również zadaniem na dziś. Niech ponadczasowe prawdy zawarte w treści Ośmiu Błogosławieństw pozwalają nam mocniej w to uwierzyć i wyraźniej to zobaczyć.

1. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
2. Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni.
3. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
4. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
5. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
6. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
7. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
8. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowania dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie.

Każdy z nas, poprzez swoje życie, słowa i czyny, może stawać się świadkiem Bożej Miłości. Bo przecież święci nie byli ludźmi, którzy nigdy nie upadali, ale tymi, którzy potrafili powstawać i nieustannie podążać za Bogiem.