Triduum Paschalne –Wielki Piątek

Drugi dzień Triduum Paschalnego – Wielki Piątek, to czas przeżywania męki i śmierci Pana Jezusa. W tym dniu w kościele katolickim nie sprawuje się Mszy Świętej, a czas poświęcony jest adoracji i modlitwie.

To dzień żałoby i smutku, ale jednocześnie dzień nadziei i wypełnionej obietnicy, że śmierć Jezusa na krzyżu była ogromnym poświęceniem dla nas, abyśmy po naszej śmierci zostali zbawieni. Syn Boży umarł na krzyżu za nasze grzechy, aby wybawić nas od śmierci wiecznej. Krzyż stał się symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią.

Wielkopiątkowa Liturgia Słowa wprowadza nas przez czytanie z Księgi Izajasza (52, 13-53, 12) oraz Listu do Hebrajczyków (4, 14-16; 5, 7-8) w rozważania Męki Pańskiej wg Św. Jana (18, l – 19, 42) .
Ważne, aby w trakcie czytanych i słuchanych słów z Pisma św. zrozumieć ich sedno, że
„Dla nas Chrystus stał się posłuszny aż do śmierci,
A była to śmierć na Krzyżu. Dlatego Bóg wywyższył Go ponad wszystko
I dał Mu Imię, które jest ponad wszelkie imię.”

Po Liturgii Słowa i uroczystej Modlitwie Powszechnej w czasie nabożeństwa Wielkiego Piątku następuje jego kluczowy moment – Adoracja Krzyża. Najpierw kapłan stopniowo odsłaniając Ciało ukrzyżowanego Chrystusa śpiewa wezwanie: „Oto drzewo Krzyża na którym zawisło Zbawienie świata”, a wszyscy mu odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”. Następnie krzyż jest adorowany przez wiernych i należy w tym momencie uświadomić sobie, że jest to oddanie chwały Synowi Bożemu, który oddał życie za zbawienie wszystkich pokoleń ludzkich, tych, które przeminęły, tych, które trwają, i tych, które dopiero nastąpią. Liturgia Wielkiego Piątku podkreśla bardziej chwałę odkupienia przez krzyż niż poniżenia przez mękę.

Po obrzędzie Komunii Świętej, następuje zwieńczenie liturgii Męki Pańskiej i przeniesienie Najświętszego Sakrament do grobu, gdzie rozpoczyna się adoracja. Monstrancja z Najświętszym Sakramentem okryta jest przezroczystym welonem, na pamiątkę całunu, w który owinięto Jezusa w grobie. W naszej Parafii adoracja przy grobie Pańskim trwa bez przerwy aż do Liturgii Paschalnej.

MODLITWA (1903r.) ks. Karola Antoniewicza

Stanę pod krzyżem.

Stanę pod krzyżem, gdy mnie ludzie chwalić będą, aby na widok upokorzenia Twego próżność moja była upokorzoną!
Stanę pod krzyżem, gdy mnie ludzie obmawiać będą, a milczenie Twoje zamknie usta moje!
Stanę pod krzyżem, gdy mnie ludzie prześladować będą, a bicze, które posiekały Ciało Twoje, ubiczują moją miłość własną!
Stanę pod krzyżem, gdy niedostatek dokuczał mi będzie, a nagość Twoja nauczy mnie miłować ubóstwo moje!
Stanę pod krzyżem, gdy złe myśli w głowie roić się będą, a ciernie Twoje rozprószą złe myśli moje!
Stanę pod krzyżem, gdy mnie ludzie krzywdzić będą, a słowa Twoje „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią!” nauczą mnie nieprzyjaciołom przebaczać!
Stanę pod krzyżem, gdy ani serca, ani domu otworem dla siebie nie znajdę, a z Tobą na krzyżu złożę głowę moją!
Stanę pod krzyżem w opuszczeniu moim, a słowa Twoje „Niewiasto! oto syn Twój” pokrzepią mnie w moim sieroctwie!
Stanę pod krzyżem, gdy konać będę, a z Tobą zawołam: „Ojcze! w ręce Twoje oddaję ducha mego!”
O Panie! gdzie pójdę po naukę, po poradę, po pociechę, jeśli nie do Ciebie? A gdzież Cię znaleźć mogę, jeśli nie na krzyżu, do którego przybiła Cię złość moja? Nie odstąpię od niego, bo tam pod krzyżem, miłością z Tobą połączony, od śmierci wiecznej mogę być ochroniony.
Nie odstąpię od krzyża, bo krzyż moja nadzieja, krzyż moja pociecha, krzyż moja obrona, krzyż moje wspomożenie, krzyż moja ucieczka, krzyż moje odpocznienie, krzyż moje światło, krzyż moja chwała, krzyż mój przewodnik do nieba!
z modlitewnika „Najświętsza Rodzina” (1903r.)